McMuffin

Gisteren weer eens een toer gemaakt over het eiland. Het was niet onze dag.

We wilden na al het geboodschap, zonnig luieren en een paar vaste culinaire stekkies bezoeken, weer eens het eiland absorberen. Wat rondrijden dus en het 'oja-nog-steeds en hé-nieuw-gevoel' ervaren.

McMuffin met bacon.

Aanleiding was eigenlijk onze buurman Trevor die met een smile van oor tot oor vertelde dat hij bij McDonalds een McMuffin ging eten onder het genot van een kop koffie. Hij keek daarbij alsof hij naar het paradijs ging om uit de koelkast van de Goden een geweldige lekkernij te bietsen. Hij kwam dus nogal overtuigend over.

M en ik keken elkaar aan en wisten het meteen: wij ook! En dat terwijl McDonalds nou niet in de top 50 van ons culinaire lijstje voorkomt. Voornamelijk omdat ze daar een nogal negatieve invloed hebben op onze kledingmaten. Om een of andere reden zorgden de bezoeken aan Ronald McDonald er altijd voor dat onze kleding kromp.

Aangezien we tussen 9:00 en 16:00 uur geen stroom hadden vanwege werkzaamheden, was het de gelegenheid bij uitstek om elders te eten en te drinken. Eigenlijk gewoon weg te zijn van het ontbreken van stromend water, wc's die niet doorgespoeld konden worden, koffie die niet gezet kon worden enz.

Koffie drinken bij 'Emiliano's' was ons eerste idee. Via 'La Geria', de wijnstreek, richting Femès in de bergen.  De steile klim werd niet beloond. De zaak was gesloten.

Drukte van jewelste.

Op naar 'Playa Blanca' waar het op een terrasje na een boulevardwandeling goed toeven zou zijn met een 'cortadootje' waarin de zon glinsterde. Helaas, het was zó druk dat het file-lopen was. Bijna bumper aan bumper. En dan heb ik het niet over auto's maar de rijkgevulde voorgevels van de vrouwelijke toeristen. Wegwezen dus. Dan maar gelijk naar McDonalds.

Makkelijker gezegd dan gedaan. Het werd een eindeloos zoeken. Onze JuanJuan begon er op zeker moment emotioneel van te worden. 

Dikmakertje.

Uiteindelijk Ronald McDonald gevonden. Maar toen  we een McMuffin met koffie bestelden, keek het meisje ons aan alsof  we een onzedelijk voorstel deden. 'Alleen als ontbijt tot 12 uur!' snepte ze ons in het Spaans toe. We werden er niet menslievender door. Haar bekogelen met BigMac's leek ons eigenlijk een geweldig idee. Wat ons tegen hield is nog steeds een raadsel.

Op weg naar Nazaret, naar huis dus.

Door werk aan de weg diverse keren verkeerd gereden. En dat ondanks onze navigatie JuanJuan die echt zijn best deed. Hij is er uiteindelijk maar mee opgehouden. Het laatste wat we hoorden was dat hij in therapie ging en een sabbatical ging nemen.

Uiteindelijk na een hoop ge-rond-rij bij onze 'Casa Carisma' aangekomen. Toen we neerploften op de bank kregen we een verbeten trek om de mond.

'We verlaten het eiland niet voordat we een McMuffin hebben gescoord. Al is dat het laatste wat we ooit hier doen!'