Splinters van vroeger

Luxe resorts van alle gemakken voorzien. 

 

Door: Anton Kruining

Natuurlijk is Lanzarote met haar tijd meegegaan. Ze moet wel met die grote hordes toeristen die hier willen hebben wat er thuis ook is.

Die typische toeristenplekken zijn voorzien van alle moderne luxe. Het ene resort of hotel biedt nog meer dan het andere. En of het nu het laatste op digitaal gebied of aan extreme wellness is, je kunt het vergezeld door een dikke portemonnee allemaal krijgen. De verleiding is dus groot om in al die luxe en dat comfort rond te blijven dobberen.

Maar...

Als je de moeite neemt om met de auto, bus of wandelend wat verder te kijken dan de muur van het resort lang is en je gaat het platteland op, dan kom je soms, heel soms, nog het Lanzarote van vroeger tegen. Dorpjes die als kerstslingers tegen de bergen gedrapeerd zijn waar de tijd wat langzamer gaat.

De dorpelingen kijken je met een mix van argwaan en onverholen nieuwsgierigheid aan. ´Wat doet die toerist hier?´

En al pratend in wat schamel Spaans en met de grootste glimlach die je hebt, krijg je contact.

Je verstaat misschien elkaar niet letterlijk, maar je begrijpt het meestal wel. En vol trots laten ze soms hun huisje of boerderijtje zien.

 

Al zwervend door de dalen van Lanzarote kom je een enkele keer nog een harde werker tegen die op zijn eigen manier bezig is. Precies zoals generaties voor hem deden. 

Zo ontmoette ik Orlando vorige week die met grote moeite wat van zijn landje probeert te halen.

Hij pauzeert even als hij me ziet. Ik groet ´Hola!´ Hij groet terug en al snel raken we in een soort gesprek over wat hij verbouwt en dat het wel erg warm is om zo hard te werken. Hij haalt zijn schouders daarover op en wijst naar een rieten mand met zijn eten en drinken. Hij biedt me een slok fris water aan en even staan we samen over het landschap te kijken. De ossen krijgen wat water uit een emmer. Dan maakt hij me duidelijk dat hij verder moet. Ik neem afscheid en zwaai nog even.

 

Bij een ander dorpje komt me een boer tegemoet die zijn kar afgeladen heeft met een berg struikgewas en op weg is naar huis. Zijn muilezel moet er behoorlijk aan trekken zo tegen de helling op. Ik groet de man en loop een stukje mee. Met een glimlach rond een mond waarin vroeger veel meer tanden hebben gestaan kijkt hij me aan. Hij vraagt waar ik vandaan kom. ´Holanda,´ zeg ik. Dan wijst hij op een huisje hogerop en roept: ´Holanda!´ Ik begrijp het. Daar woont kennelijk een Nederlander. Ik knik en steek mijn duim op. De man grijnst.

De bussen en auto´s rijden rakelings langs ons heen. Een fietser staat langs de kant van de weg in zijn mobieltje te praten. Een vliegtuig met een nieuwe lading toeristen zet in de verte de daling in... Oud en nieuw in prima harmonie.

Het oude wordt op Lanzarote helaas erg schaars.

Met de modernste methodes wordt nu het land bewerkt. Op veel plaatsen, zoals in de wijnstreek, maken computers de dienst uit. Maar toch, als je goed oplet wanneer je het eiland doorkruist, dan zie je met een beetje geluk misschien nog iets van het oude Lanzarote. Splinters van vroeger...