De Fiat Panda

Door: Anton Kruining

Wij zijn verliefd op Lanzarote. Het was

geen liefde op het eerste gezicht.

Bepaald niet.

Noodweer op Lanzarote.

Het was geloof ik in 1991 toen wij na een hectische periode bedachten dat het goed toeven zou zijn op een zonnig eiland in het Canarisch gebied. We wezen op de globe Lanzarote aan. Nou dat hebben we geweten! De zon is nooit verder weg geweest op dat eiland dan tijdens ons verblijf. En de bakken regen nooit zo dichtbij. Het regende zó hard en veel in onze vakantieweek, dat er letterlijk een halve meter water in de laaggelegen straten stond. De Spaanse overheid overwoog zelfs om noodzwembroeken te gaan uitdelen.

De Fiat Panda die we voor enkele dagen hadden gehuurd - het was al een oud afgeragd beestje - kon met moeite door de watermassa komen. Soms leek het ding meer op een duikboot dan op een auto.

Het kon dan ook niet anders dan dat het oude knakenbakkie op zeker moment de geest zou geven. En ja hoor! Midden in de woestenij dus. In de verre omtrek was er slechts een verdwaalde geit te ontdekken. Verder niets dat leek op iets menselijks.

Laat staan hulp bij autopech.

Voor het alarmnummer dat we moesten bellen in geval van nood moesten we naar een telefooncel. Het mobieltjestijdperk was nog niet aangebroken. Een boer die met zijn kar voorbij reed wilde ons wel naar een huis helpen waar ze volgens hem een telefoon hadden. Wij achterop de de hobbelkar met onfrisse zin op weg.

Om een lang verhaal kort te maken: het alarmnummer was zo dood als een pier. Opnieuw terug naar de Panda via een passerende agrariër. Onze auto was opengebroken en de spullen die erin lagen gejat. Gelukkig van weinig waarde, maar toch...

Nu zagen we ook wat de reden van het overlijden van ons Pandaatje was. De kogellagers lagen in het rond. Dat

verklaarde meteen ook het vreselijke gekraak vlak voor de laatste Pandazucht.

Uiteindelijk met allerlei vervoermiddelen in ons appartement terechtgekomen. Een Panda armer en een illusie rijker.

De volgende dag begreep de verhuurder er natuurlijk niks van. En van geld terug geven had hij nog nooit gehoord. Het was praten tegen een Spaanse muur.

Toen de dikke besnorde verhuurder om de autosleutels vroeg hebben we die gegeven. Op zijn vraag waar de kapotte auto stond keken we hem met domme koeienogen aan. We wisten het niet zeiden we. En hebben

het hem ook niet verteld. Zelf toen hij handenwringend met een kaart van Lanzarote op de proppen kwam deden we alsof we van niks wisten. Eigen schuld dikke bult!

Guardia Civil.

Toen we de volgende dag naar het vliegtuig liepen om terug te gaan, keken we telkens achterom. Elk moment verwachtten we de Guardia Civil die ons bij de kladden zou pakken en in een of ander donker hok zou opsluiten.

Nog nooit hebben we zó diep gezucht als toen ons vliegtuig in de lucht zat.

Dááág Lanzarote! Dááág Fiat Panda! Dááág f*ck verhuurder!

Het zou 10 jaar duren voordat we weer voet zouden zetten op Lanzarotebodem...