Tranquilo

Door: Anton Kruining

Natuurlijk begrijpt iedereen dat je op een tropisch eiland niet kunt gaan lopen jagen en jachten. Over het algemeen is het daar vaak te warm voor.

Lanzarote is daarop geen uitzondering. Alleen in de winter gaat het er allemaal wat minder tropisch aan toe.

Ofschoon voor onze Nederlandse begrippen 15 á 18 graden, met uitschieters overdag van in de 20, het op Lanzarote geen winter te noemen is, worden er op het eiland dan massaal truien, petten, laarzen en dikke jassen uit de kast getrokken. Of aangeschaft. Want ook hier slaat het wintermodevirus toe bij de daling van de temperatuur. Er moet iets nieuws komen voor van de winter. Want het gaat 'muy frio' (erg koud) worden!

Met een verhitte blik in de ogen zie je allerlei dames de winkels afstruinen voor hun wintercollectie. Soms achterna gesloft door een manspersoon die onder zware dwang is meegesleept en in de ogen van de dames alleen geschikt is als pakezel en taxichauffeur.

Wat hij vooral niet moet doen is commentaar geven op de zaken die gepast worden. Er ontstaat dan een ijzige sfeer bij het pashokje. En de man in kwestie wordt met een Spaans staccato aan woorden het zwijgen opgelegd.

Maar alles blijft 'tranquilo' (rustig) gaan.

Het heeft zijn voor- en nadelen.

Als je rustig aandoet raak je minder verhit, moe en gestrest. Maar moet je dingen gedaan krijgen dat kun je als toerist of nieuwkomer wel al gauw op de stressmeter in het rooie vak schieten.

Zo kun je bijvoorbeeld afspreken met iemand dat hij om 09.00 uur maandag iets komt repareren. Op de betreffende dag hoor je de klok tot ver na negenen tikken, maar zien doe je niks. Geen mens die op een reparateur lijkt.  En als je belt krijg je in opperste verbazing te horen dat het misschien wel morgen wordt, of volgende week. Had u een afspraak? Ja, dat kan, legt de mevrouw geduldig uit. Er is alleen wat tussen gekomen.

Dit kan zich trouwens enige malen blijven herhalen. En net op het moment dat je in je vertwijfeling te weten komt dat ook jij iemand zou kunnen vermoorden, staat de reparateur ineens voor je deur. Veel te vroeg, want je ligt nog te slapen.

Je moet goed kunnen relativeren hier op Lanzarote en afstand kunnen nemen van tijd en afspraken. Of zoals Marco Borsato het zo goed onder woorden brengt in een van zijn liedjes: Even slikken en weer doorgaan.

Je moet ook niemand opjagen op dit eiland. Niet in winkels, niet in restaurants, nergens. Laat iedereen gewoon op zijn dooie akkertje zijn gang gaan als ze iets voor je moeten doen. Ga je druk zetten, dan ben je na uren nog aan het wachten.

Lanzarote is een geweldig eiland met geweldige mensen. Je moet het alleen 'tranquilo' doen. Dat is niet alleen beter voor hart en bloedvaten, maar geeft ook meer innerlijke rust en levensplezier. En voor dat laatste ben je toch naar Lanzarote gekomen?

"Play it cool and keep smiling."